از آن جایی كه شناخت خداوند به معنای عبادت است، بنابراین در حوزه عمل نیز خدمت به هر نشانه و آیه و آفریده الهی به معنای عبادت است.

 از آن جایی كه شناخت خداوند به معنای عبادت است، بنابراین در حوزه عمل نیز خدمت به هر نشانه و آیه و آفریده الهی به معنای عبادت است.

 خبرگزاری شبستان: خداوند در سوره ذاریات هدف از آفرینش را عبادت خویش می شمارد و بزرگان بر اساس روایات تفسیری و فرهنگ اسلامی قرآنی و برخی از آیات مرتبط عبارت لیعبدونی را به لیعرفونی تاویل و تفسیر كرده و گفته اند كه مراد از مرا عبادت كنید به معنای مرا بشناسید است؛ زیرا عبادت در مفهوم قرآنی به معنای شناخت عظمت خداوند و آفریده های او و تواضع و خشوع و خضوع در برابر آن عظمت است.

بنابراین عبادت در مفهوم قرآنی ارتباط تنگاتنگی با شناخت خداوند از راه آفریده های او به عنوان آیات آفاقی( دیگرشناسی) و انفسی( خود شناسی) و تواضع و خشوع در برابر عظمت شناخته شده او دارد.

آدمی هنگامی كه در آیات انفسی (خود) و آفاقی ( هستی و آفریده های خداوند) تفكر و تامل می كند در می یابد كه همه آنان موجودات وابسته ای هستند كه خداوند آنان را به ریسمان اللهی خود حفظ می كند و اگر این وجه الهی و ارتباط نباشد چیزی معنا و مفهوم وجود را با خود نخواهد داشت.

به نوشته وبلاگ "پردیس" به نشانی http://samamos.parsiblog.com از آن جایی كه شناخت خداوند به معنای عبادت است، بنابراین در حوزه عمل نیز خدمت به هر نشانه و آیه و آفریده الهی به معنای عبادت است.

شخص با توجه به این كه ماموریت دارد تا بندگی و عبودیت كند می بایست در خدمت پروردگار باشد و خدمت پروردگاری یعنی توجه به مقام ربوبیت الهی كه در حقیقت این مقام موجب می شود تا هر موجودی به سوی كمال خویش حركت و بدان دست یابد.

ماموریت بشر در زمین به عنوان خلافت الهی عبودیتی است كه در پروردگاری وی معنا و مفهوم می یابد. انسان ماموریت دارد كه در مقام ربوبیت طولی به خلافت الهی بنشیند و نشستن دراین مقام به معنای كارسازی و كارپردازی همه مخلوقات و آفریده های الهی است.

این بدان معنا خواهد بود كه هر كسی می بایست در مقام عبودیت و ربوبیت قرار گیرد و این كه گفته اند العبودیه كنهه الربوبیه بدان معناست كه ذات و كنه معنایی و مفهومی عبودیت انسان ربوبیت او نسبت به همه موجودات هستی است.

از این رو خداوند در آیه 60 سوره مبارکه هود ماموریت بشر را تسلط در زمین می شمارد و از وی می خواهد كه در مقام عبودیت، به ربوبیت طولی خویش اقدام كند و به عنوان خلافت الهی هر موجودی را به كمال لایق و شایسته خویش برساند.

بر این اساس است كه سعدی شیرازی با تفسیر درست از مفهوم قرآنی عبودیت و عبادت می سراید: عبادت به جز خدمت خلق نیست. مفهوم و معنای خلق در این آیه همان نگاه به وجه الهی اشیا و موجودات است كه این كه همه را از منظر آفریده بودن و مخلوق بودن خداوندی بنگرد و به آن ها كمك و یاری كند تا به سرانجام برسند.

در اندیشه و بینش قرآنی هر موجودی آفریده ای از آفریده ها و ظل و شانی از شئون الهی می باشد. این تصور محوریت بخشی به خداوند و آفریدگاری و پروردگاری اوست و محور بخشی به خداوند به معنای دیدن خداوند در هر چیزی است كه در این حالت آدمی پیش از آن كه چیزی را ببیند خداوند در همراه و پس و پیش آن دیده است و اگر به چیزی خدمتی می كند در راستای دیدن خداوند و عبودیت است.

اگر عبودیت انسان به معنای ربوبیت اوست هر كسی می بایست در خدمت آفریده های خداوند و از جمله بشر باشد.