خدمت کردن و خدمت گزاری به مردم  خدمت به خداست. اگر خدا را دوست داری بندگان خدا  را خدمت گزار باش و بدان که اگر بنده ای را  شاد کنی هزار بار بهتر از آن است که شب و روز به ورد و ذکر مشغول باشی.

مومن در بینش و نگرش قرآنی کسی است که به همه آفریده ها به عنوان موجودات مستحق خدمت می نگرد و اگر دست به دعا و نیایش برداشت از خداوند می خواهد که هر گرسنه ای از انسان و غیر انسان و یا کافر و مومن سیر کند و هر بی پوشاکی را بپوشاند و هر بینوایی را نوا و هر بی پناهی را پناه و هر اسیری را آزاد سازد. 

خدمت به آفریده های الهی  که آدمی را به بالاترین سطح کمال بشری می رساند و افزون بر انجام تکلیف و ماموریت و وظیفه خلافت الهی شخص را به عالی ترین درجات بالا می برد. یکی از عناصر قواعد اخلاقی مجموعه جهان خدمت است. که برای به نتیجه رسیدن تکامل بشریت  وجود آن لازم خواهد بود ، در واقع آنچه در سطح رفتاری فرد لازم می آید خدمت کردن است نه به دلیل اینکه ما را آدمهای خوبی بدانند بلکه برای اینکه بدون خدمت کردن هیچ کس امکان رشد را نمی یابد .یکی از فاکتورهای که باید همیشه در نظر داشت این است که باید خدمت را از نیکوکاری جدا نمود ، در واقع خدمت عملی سخاوتمندانه و کمک از یک فرد به فرد دیگر در موقعیتی برابر است در حالی که نیکوکاری بخشش از سوی کسی است که دارد به کسی که ندارد.در یک زندگی معقول نیکوکاری جای خود را به خدمت می دهد و در نتیجه یک رابطه دوجانبه ایجاد می شود و در این ارتباط ، هم دریافت و هم ایثار هر دو باهم صورت می گیرد در واقع ما در حال خدمت خودخواهی را نابود می کنیم  و تساوی خود را با دیگران برقرار می سازیم. برخی از لوازم خدمت برای یک شخص :1- معرفت نفس: در مرحله اول ابتدا باید شخص توانایی ها و استعدادهای خود را بشناسد و قوای خود را در جهت خدمت به کار گیرد.2-   درک : شخص باید به این درک برسد که هیچ کس نمی تواند ضرورت اساسی خدمت را در زندگی بشر انکار کند . و خدمت را به عنوان یک اصل برای زندگی بهتر بپذیرد.3-   عشق : بدون عشق انجام هیچ کاری نتیجه مطلوب را نمی دهد. شخص خادم می بایست عشق به همدوستی همنوعی و خدمت به دیگران را در خود پرورش دهد و حس خودخواهی را در خود تا حد امکان کاهش دهد.4-   اراده : داشتن اراده سالم بستگی به رشد و تکامل لازم در معرفت نفس یا حب نفس دارد. و نتیجه یک اراده آزاد انسانی خدمت به همنوع است.

پی نوشت: کتاب روان‌شناسی معنوی با اندکی تغییرات

همه ما خدمت گزار مردم هستیم و مملکت ما احتیاج به خدمت گزار دارد ؛ احتیاج دارد که اشخاص فهیم ، اشخاص فعال در این کشور خدمت بکنند .  خدا را در همه امور ، شما حاضر بدانید ، ما از اینجا خواهیم رفت ، هیچ شکی نیست ، من زودتر و شما هم بعداً می آیید ، این مسئله ای نیست . باید فکر این را بکنیم که حالا که رفتیم ، آن جا از ما می پرسند که شمایی که رییس جمهور بودید برای مردم چه کردید ؟ شمایی که وزیر بودید برای مردم چه کردید ؟  شمایی که وکیل بودید برای مردم چه کردید ؟ ملت را می پرسند  که شما برای اسلام چه کردید ؟ عمده این است که ما آن جا آبرو داشته باشیم .

کسانی که واقعاً دلشان برای اسلام و کشورشان می تپد ، متوجه این باشند که پست ، میزان نیست ، مقام میزان نیست رئیس دولت یا رئیس مجلس بودن میزان نیست ، این مقامات تمام می شود ؛ آنی که هست خدمت است . آدم متعهد در هر جا باشد ، اگر دید خدمتش خوب است آن جا ، بیشتر دل گرم است . یعنی هدف این باشد که خدمت بکند ، نه هدفش این باشد که مقام داشته باشد .

اگر همه وزارت خانه ها ، هر کسی که متصدی یک وزارتخانه است ، وزارت خانه خودش را بنا بر این بگذارد که اصلاح کند به نفع مردم ، به طوری که مردم وقتی که در آن وزارت خانه وارد می شوند با رضایت خاطر ، با اطمینان خاطر بیرون بیایند . اگر این طور بشود ، بلا اشکال مردم حاضرند . مردم ، مردم خوبی هستند . ما از مردم تشکر باید بکنیم ، ما همه مرهون آن ها هستیم . عمده این است که ما هم بتوانیم خدمت متقابل بکنیم . باید از مرحله لفظ و شعار بیرون برویم و به مرحله عمل برسیم ؛ یعنی هر وزیری در وزارت خانه خودش واقعاً بین خودش و خدا ، خودش را موظف بداند به این که آن پرسنل آن جا را ، هر کس در تحت نظر او هست ، آن ها را بسیج کند به این که با مردم رفتار خوب بکنند و با مردم رفتار سالم داشته باشند . آن هایی که درصدد این اند که برای کشور خدمت بکنند ، آن ها را دستشان را باز بگذارید خدمت بکنند. من هم دعاگوی شما هستم و امیدوارم که موفق باشید به این که برای خدا خدمت کنید ، برای اسلام خدمت کنید ، برای پیشبرد مقاصد اسلام و کشور خودتان خدمت بکنید .

توصیه به وزرا وکارکنان مبنی بر عمل به خدمتگزاری

وصیت اینجانب به وزرای مسئول درعصرحاضر وعصرهای دیگر آن است که علاوه بر آنکه شماهاوکارمندان وزارتخانه ها، بودجه ای که از آن ارتزاق می کنید مال ملت ، وبایدهمه خدمتگزار ملت خصوصا" مستضعفان باشید، وایجادزحمت برای مردم ومخالف وظیفه عمل کردن حرام،وخدای نخواسته، گاهی موجب غضب الهی می شود، همه شما به پشتیبانی ملت نیاز دارید. باپشتیبانی مردم ، خصوصا"طبقات محروم بود ، که پیروزی حاصل شد ودست ستمشاهی ازکشور وذخایر آن کوتاه گردید.واگر روزی از پشتیبانی آن محروم شوید، شماهاکنارگذاشته می شوید، وهمچون رژیم شاهنشاهی ستمکار به جای شما ، ستم پیشگان پستها را اشغال می نمایند بنابراین حقیقت ملموس ، باید کوشش درجلب نظر ملت بنمایید وازرفتارغیراسلامی انسانی ،احتراز نمایید.

دولت

لکن شمابرادران مومن بادولت ومجلس که کوشش دارد خدمت به محرومین ومظلومین وبرادران سروپا برهنه واز همه مواهب زندگی محروم نمایدچرا کمک نمی کنید وشکایت دارید؟ آیا مقدارخدمت دولت ونیادهای جمهوری را با این گرفتاریها ونابسامانیها ، که لازمه هر انقلاب است وجنگ تحمیلی با آن همه خسارت ومیلیون ها آواره خارجی وداخلی وکارشکنی ها ی بیرون از حد را ، دراین مدت مقایسه با کارهای عمرانی رژیم سابق نموده اید؟آیا نمی دانید که کارهای عمرانی آن زمان اختصاص داشت تقریبا" به شهرها ، آن هم به محلات مرفه ، وفقرا ومردمان محروم از آن امور بهره ناچیز داشته یا نداستند ، دولت فعلی وبنیادهای اسلامی برای این طایفه محروم با جان ودل خدمت می کنند .شما مومنان هم پشتیبان دولت باشید ، تا کارها زود انجام گیرد ، ودرمحضر پروردگار ، که خواه ناخواه ، خواهید رفت ، با نشان خدمتگزاری به بندگان اوبروید.

خداوندا ارزش خدمت وخدمت گزاری به دین خود وبه مردم را در دل ودیدگان ما افزون وجاودانه نما

انک ولی النعم

از آن جایی كه شناخت خداوند به معنای عبادت است، بنابراین در حوزه عمل نیز خدمت به هر نشانه و آیه و آفریده الهی به معنای عبادت است.

 از آن جایی كه شناخت خداوند به معنای عبادت است، بنابراین در حوزه عمل نیز خدمت به هر نشانه و آیه و آفریده الهی به معنای عبادت است.

 خبرگزاری شبستان: خداوند در سوره ذاریات هدف از آفرینش را عبادت خویش می شمارد و بزرگان بر اساس روایات تفسیری و فرهنگ اسلامی قرآنی و برخی از آیات مرتبط عبارت لیعبدونی را به لیعرفونی تاویل و تفسیر كرده و گفته اند كه مراد از مرا عبادت كنید به معنای مرا بشناسید است؛ زیرا عبادت در مفهوم قرآنی به معنای شناخت عظمت خداوند و آفریده های او و تواضع و خشوع و خضوع در برابر آن عظمت است.

بنابراین عبادت در مفهوم قرآنی ارتباط تنگاتنگی با شناخت خداوند از راه آفریده های او به عنوان آیات آفاقی( دیگرشناسی) و انفسی( خود شناسی) و تواضع و خشوع در برابر عظمت شناخته شده او دارد.

آدمی هنگامی كه در آیات انفسی (خود) و آفاقی ( هستی و آفریده های خداوند) تفكر و تامل می كند در می یابد كه همه آنان موجودات وابسته ای هستند كه خداوند آنان را به ریسمان اللهی خود حفظ می كند و اگر این وجه الهی و ارتباط نباشد چیزی معنا و مفهوم وجود را با خود نخواهد داشت.

به نوشته وبلاگ "پردیس" به نشانی http://samamos.parsiblog.com از آن جایی كه شناخت خداوند به معنای عبادت است، بنابراین در حوزه عمل نیز خدمت به هر نشانه و آیه و آفریده الهی به معنای عبادت است.

شخص با توجه به این كه ماموریت دارد تا بندگی و عبودیت كند می بایست در خدمت پروردگار باشد و خدمت پروردگاری یعنی توجه به مقام ربوبیت الهی كه در حقیقت این مقام موجب می شود تا هر موجودی به سوی كمال خویش حركت و بدان دست یابد.

ماموریت بشر در زمین به عنوان خلافت الهی عبودیتی است كه در پروردگاری وی معنا و مفهوم می یابد. انسان ماموریت دارد كه در مقام ربوبیت طولی به خلافت الهی بنشیند و نشستن دراین مقام به معنای كارسازی و كارپردازی همه مخلوقات و آفریده های الهی است.

این بدان معنا خواهد بود كه هر كسی می بایست در مقام عبودیت و ربوبیت قرار گیرد و این كه گفته اند العبودیه كنهه الربوبیه بدان معناست كه ذات و كنه معنایی و مفهومی عبودیت انسان ربوبیت او نسبت به همه موجودات هستی است.

از این رو خداوند در آیه 60 سوره مبارکه هود ماموریت بشر را تسلط در زمین می شمارد و از وی می خواهد كه در مقام عبودیت، به ربوبیت طولی خویش اقدام كند و به عنوان خلافت الهی هر موجودی را به كمال لایق و شایسته خویش برساند.

بر این اساس است كه سعدی شیرازی با تفسیر درست از مفهوم قرآنی عبودیت و عبادت می سراید: عبادت به جز خدمت خلق نیست. مفهوم و معنای خلق در این آیه همان نگاه به وجه الهی اشیا و موجودات است كه این كه همه را از منظر آفریده بودن و مخلوق بودن خداوندی بنگرد و به آن ها كمك و یاری كند تا به سرانجام برسند.

در اندیشه و بینش قرآنی هر موجودی آفریده ای از آفریده ها و ظل و شانی از شئون الهی می باشد. این تصور محوریت بخشی به خداوند و آفریدگاری و پروردگاری اوست و محور بخشی به خداوند به معنای دیدن خداوند در هر چیزی است كه در این حالت آدمی پیش از آن كه چیزی را ببیند خداوند در همراه و پس و پیش آن دیده است و اگر به چیزی خدمتی می كند در راستای دیدن خداوند و عبودیت است.

اگر عبودیت انسان به معنای ربوبیت اوست هر كسی می بایست در خدمت آفریده های خداوند و از جمله بشر باشد.